"De hand aan zichzelf slaan" is een filosofisch essay over het fenomeen zelfdoding door Jean Améry. Het werk reflecteert op de betekenis van de gekozen dood als een menselijk handelen dat traditioneel als vergrijp wordt gezien, maar volgens Améry juist een uniek kenmerk van het menselijk bestaan vertegenwoordigt. In het essay verkent Améry de paradoxale positie van de mens die enerzijds sterfelijk is en anderzijds de dood kan benaderen via eigen keuze. Dit boek is geen pleidooi voor zelfdoding, maar een diepgravende analyse van de culturele, existentiële en morele aspecten van de sterfelijkheid en de autonomie van de mens over zijn eigen leven en dood. Het essay begint met een bespreking van het historische stigma rond zelfdoding en de religieuze en juridische consequenties daarvan binnen Europese samenlevingen. Améry beschouwt de zelfgekozen dood als een daad die zowel humanistisch als tegennatuurlijk wordt ervaren, en onderzoekt hoe deze percepties zijn gevormd door cultuur, religie en filosofie. Hij analyseert casuïstiek, literatuur en maatschappelijke reacties op zelfdoding om de ambiguïteit tussen lijden, autonomie en menselijke waardigheid te belichten. De centrale thema's zijn onder meer het individuele bestaan tegenover sociale normen, de spanning tussen autonomie en veroordeling, en de existentiële betekenis van zelfbeschikking bij het sterven. Jean Améry (geboren Hans Mayer, 1912?1978) was een Oostenrijks-Belgisch essayist en filosoof van Joodse afkomst, die vooral bekend werd om zijn reflecties op existentiële kwesties zoals schuld, lijden en zelfbeschikking. Hij overleefde de Tweede Wereldoorlog en de holocaust, ervaringen die een diepe invloed hadden op zijn werk. Améry schreef in het Nederlands en Duits en werd geroemd om zijn scherpzinnige stijl en morele helderheid. Zijn essays zoals "De hand aan zichzelf slaan" hebben een belangrijke plaats verworven in de existentiële filosofie en cultuurkritiek.