De dode : een hoofdfiguur in de oudchristelijke kunst is een iconografische studie die onderzoekt hoe de overledene als beeldmotief voorkomt in de grafkunst van de vroegchristelijke periode. De auteur analyseert diverse grafmonumenten, sarcofagen en begrafenisvoorstellingen om te laten zien hoe de afbeelding van de dode, stilistisch, theologisch en symbolisch, functioneert in het visuele repertoire van de oudchristelijke kunst. Dit uitgegeven proefschrift legt verbanden tussen begrip van leven en dood, geloofsverwachting en beeldtaal, en plaatst de representatie van de dode in de context van vité, eschatologie en rituele betekenisgeving in de late oudheid en vroege christelijke cultuur. De kernpunten zijn: iconografische analyse van dodenvoorstellingen: bespreking van hoe figuren van doden worden afgebeeld op sarcofagen, grafplaten en monumentale sculpturen uit de eerste eeuwen na Christus; typologie van voorstellingen: onderscheid tussen rituele, symbolische en narratieve representaties van de dode en de interactie met christelijke thema's zoals opstanding, orante-figuren en memoria; interpretatie van visuele motieven: hoe bepaalde houdingen, attributen en composities betekenis dragen in een context van vroege kerkelijke geloofspraktijk en funerair ritueel; grafkunst en theologische betekenis: de relatie tussen geloofsverbeelding rond leven, dood en hoop op toekomstig leven in de grafkunst; historische bronnen en kunsthistorische context: situering van de objecten binnen de culturele, religieuze en sociale milieus van het Romeinse rijk waarin de christelijke gemeenschappen opereerden.