In 'De Romeinse catacomben en de wortels van het Christendom' begint Fabrizio Mancinelli aan een boeiende en visueel rijke verkenning van de uitgestrekte ondergrondse begraafplaatsen die onder de oude straten van Rome liggen en onthult hij hoe de vroege christenen de Romeinse begrafenistradities aanpasten tot nieuwe vormen van heilige expressie. Het verhaal begint met een inleiding over de fysieke en historische context van de catacomben, waarin wordt uitgelegd waarom en hoe ze werden aangelegd als begraafplaatsen buiten de oude stadsmuren en hoe de schaarste aan grond en de Romeinse rechtsstructuren hun verspreiding hebben beïnvloed. Vervolgens leidt Mancinelli de lezer door een reeks individuele catacomben, zoals die van Domitilla, Priscilla, Praetextatus en de heiligen Marcellinus en Petrus, waarbij hij hun architectonische kenmerken, begrafenisrituelen, de iconografie van fresco's en mozaïeken en de theologische betekenis die de vroege gelovigen aan deze afbeeldingen toekenden, beschrijft. Deze beschrijvingen worden afgewisseld met beschouwingen over hoe de kunst en inscripties in de catacomben de opkomst van christelijke opvattingen over sterfelijkheid, wederopstanding en gemeenschapsidentiteit illustreren, waarbij ze subtiel worden afgezet tegen vroegere heidense motieven. Het boek plaatst de catacomben in het bredere verhaal van de evolutie van het vroege christendom van een vervolgde minderheid tot een geaccepteerde religieuze kracht, en laat zien hoe deze ondergrondse ruimtes zowel als begraafplaatsen als plaatsen van gemeenschappelijke herinnering dienden. Kaarten en fotografische illustraties verrijken de tekst.