Bewust ten dode vasten en dorsten en zelfdoding in gesprek met een vertrouwenspersoon zijn twee weinig bekende wegen die tot de dood leiden zonder dat een arts de regie heeft. De besluitvorming en de uitvoering ervan vinden plaats in gesprek met familie, vrienden of hulpverleners. De term "auto-euthanasie" verwijst naar de kern van beide: zelfstandige levensbeëindiging zonder dodelijke handeling door een arts, maar wel in dialoog met naasten. Boudewijn Chabot heeft nauwkeurig onderzocht hoe vaak deze stervenstrajecten voorkomen en hoe zij verlopen. Ze blijken in de Nederlandse populatie verrassend frequent voor te komen, tezamen zelfs vaker dan euthanasie. Merkwaardig genoeg is dit verschijnsel in de samenleving grotendeels genegeerd, terwijl mensen die sterven deze wegen niet zelden weten te vinden. Naast deze vormen van zelfgestuurd sterven bestaan er verschillende stervensscenario's onder regie van een arts, zoals palliatieve zorg, terminale sedatie en euthanasie. Auto-euthanasie kan worden gezien als een stil protest van sommige stervenden tegen de medicalisering van het sterven. De wijze waarop zij hun overlijden sturen, blijft in het euthanasiedebat vaak onderbelicht of wordt beschreven in afschrikwekkende termen, waardoor de werkelijke frequentie van deze stervensvorm lange tijd verborgen is gebleven.