"De Zwarte Dood in Venetië" geeft een compacte en visueel rijk geïllustreerde beschrijving van hoe de pest 'de Zwarte Dood' via handelsroutes en havens Europa, en specifiek de lagunestad Venetië, binnendrong in de zestiende en zeventiende eeuw. De lagune-republiek stond eeuwenlang bekend als La Serenissima, de hoogst serene, een symbool van voorspoed, kunst en onafhankelijkheid. Achter die façade van rijkdom en schoonheid lag echter een tragische geschiedenis van pandemieën die duizenden levens eisten. De auteur beschrijft twee snel achtereenvolgende pestuitbraken die eind zestiende en begin zeventiende eeuw door de havens van Venetië raasden en de stad in een demografische en sociale crisis stortten. Lokale religieuze praktijken, waaronder de gelofte nieuwe godshuizen te bouwen en beperkingen op religieuze diensten, worden gepresenteerd als reacties om het tij van de pandemie te keren. Grote kunstenaars en architecten zoals Palladio, Tintoretto, Bellini, Titiaan en Veronese werden ingeschakeld om kerken en interieurs te ontwerpen als offergaven en symbolen van hoop te midden van ontreddering.