Tranen zijn pertinent aanwezig in de zorg en de hulpverlening. De taal van de traan bevat een waaier verkenningen uit verschillende disciplines. Dit boek wil je niet alleen aan het denken zetten; het wil ook een steun zijn in je dagelijkse praktijk als hulpverlener. Waarom huilen we in sterk verschillende situaties? Rik Pinxten geeft een antwoord vanuit een antropologisch perspectief. Wat bedoelen we met het woord 'traan'? Jean Paul Van Bendegem beschrijft drie families van tranen omdat er volgens hem geen sluitende definitie is. Hugo Stuer stelt het stimulus-responsmodel en het biopsychosociale model voor om tranen te ordenen. Ad Vingerhoets vraagt zich af wat ertoe geleid heeft dat mensen in bepaalde emotionele situaties tranen gingen produceren. Tranen kunnen ons uit ons evenwicht brengen. We weten niet meer goed hoe we ons moeten gedragen en dat is nog meer het geval als je als professional met verdriet geconfronteerd wordt. Peter Walleghem bespreekt de fundamentele ambiguïteit van de professionele houding ten aanzien van verdriet. Erik De Belie, Mieke Leroy, Stijn Vandevelde en Geert Van Hove geven ons een beeld van de relatie hulpverlener-cliënt. De anonieme medewerkers van Tele-Onthaal confronteren ons met de telefonische en virtuele tranen waarmee ze dagelijks te maken hebben. Peer van der Kreeft geeft ons een inzicht in de plaats van tranen in de drughulpverlening in therapeutische gemeenschappen of communes. Tot slot toont Hugo Stuer met casusmateriaal het belang van zowel biologische als psychologische factoren en de sociale context bij het fenomeen van het niet-huilen.