Deze publicatie maakt deel uit van de Leuvense Geografische Papers en onderzoekt de sociaal-geografische transformaties van de Limburgse mijnstreek in de tweede helft van de twintigste eeuw. De auteurs analyseren de ruimtelijke, economische en sociale gevolgen van de mijnindustrie en haar geleidelijke afbouw. Daarbij ligt de nadruk op verstedelijkingsprocessen, arbeidsmobiliteit, woonstructuren en regionale ontwikkeling in voormalige mijngebieden. Het werk situeert de Limburgse mijnstreek binnen bredere Europese discussies over post-industriële reconversie en regionale ongelijkheid. Het werk is opgebouwd als een academische studie binnen de sociale geografie, met een sterke empirische basis. De auteurs behandelen eerst de historische ontwikkeling van de Limburgse mijnindustrie en de ruimtelijke organisatie van de mijnsites. Vervolgens wordt ingezoomd op demografische verschuivingen, migratiepatronen van mijnwerkers en de vorming van mijncités als specifieke woon- en leefomgevingen. Een belangrijk deel van de analyse richt zich op de sociaal-economische impact van de mijnsluitingen, waarbij werkloosheid, herstructurering van lokale economieën en regionale beleidsreacties centraal staan. Het werk besluit met reflecties over ruimtelijke planning en de toekomstige ontwikkeling van de voormalige mijngebieden in een post-industriële context. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)