Deze schaarse publicatie biedt een uitgebreid overzicht van de ontwikkeling van de sociale woningbouw met bijzondere aandacht voor de tuinwijkgedachte als model voor arbeiders- en mijnwerkershuisvesting. De publicatie plaatst de tuinwijkbeweging in een internationaal kader en onderzoekt vervolgens hoe deze principes in België en in het bijzonder in Limburg werden toegepast in het kader van de huisvesting van mijnwerkersgemeenschappen. De tuinwijk wordt hierbij benaderd als een stedenbouwkundig en sociaal instrument dat moest bijdragen aan betere leefomstandigheden voor arbeiders in de snel groeiende industriële mijnstreken. In Limburg leidde de steenkoolontginning tot de ontwikkeling van nieuwe woonwijken rond de mijnsites, waarbij het concept van de tuinwijk werd ingezet om functionele, hygiënische en sociaal samenhangende mijnwerkersgemeenschappen te creëren. Het werk analyseert zowel de ruimtelijke opbouw als de ideologische achtergronden van deze woonvormen. De uitgave werd gerealiseerd binnen het Provinciaal Hoger Architectuurinstituut in Hasselt en weerspiegelt de academische en beleidsmatige belangstelling voor sociale huisvesting en mijnwerkerswijken in de jaren 1980. Het werk is een belangrijke referentie voor de studie van de relatie tussen industrialisering, mijnbouw en de ontwikkeling van geplande woonomgevingen in Limburg. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)