Deze monografie behandelt een belangrijke fase uit het artistieke oeuvre van de Belgische kunstenaar Ernest Albert en concentreert zich op de jaren 1964 tot 1967. Aan de hand van reproducties, beschouwingen en documentatie wordt de evolutie van zijn werk tijdens deze relatief korte maar creatieve periode belicht. De publicatie toont hoe de kunstenaar in deze jaren experimenteerde met vorm, kleur en compositie en daarbij een eigen beeldtaal ontwikkelde. Naast een analyse van de artistieke productie biedt het boek inzicht in de context waarin de werken tot stand kwamen. Hierdoor ontstaat een genuanceerd beeld van de plaats die deze periode inneemt binnen de bredere ontwikkeling van het oeuvre van Ernest Albert. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)