Dit rijk geïllustreerde boek beschrijft de invloed van drie opeenvolgende generaties provinciale bouwmeesters Jaminé op de ontwikkeling van het bouwkundig landschap van Belgisch Limburg tussen 1832 en 1921. Hun werkzaamheden omvatten het ontwerpen, restaureren en begeleiden van kerken, pastorijen, scholen, gemeentehuizen, gerechtsgebouwen en talrijke andere openbare gebouwen. Daarnaast wordt uitvoerig aandacht besteed aan de ontwikkeling van de Limburgse mijnstreek en de architectuur van de mijncités, die vanaf het einde van de negentiende eeuw een nieuw stedelijk landschap deden ontstaan. De historische studie wordt aangevuld met een uitgebreide inventaris van gerealiseerde projecten, biografische gegevens, archiefonderzoek, noten, bronvermeldingen en een omvangrijk fotografisch documentatieapparaat. Hierdoor vormt het werk zowel een wetenschappelijke studie als een praktisch naslagwerk over de negentiende- en vroegtwintigste-eeuwse architectuurgeschiedenis van Belgisch Limburg. Veerle Meul is architectuurhistorica en erfgoedonderzoekster, gespecialiseerd in de geschiedenis van de negentiende- en twintigste-eeuwse architectuur in Belgisch Limburg. Haar onderzoek richt zich op bouwgeschiedenis, monumentenzorg en de ontwikkeling van het provinciale architectuurbeleid. Wim Jaminé, afstammeling van de beschreven architectenfamilie, verzorgde de inventaris en documenteerde de talrijke realisaties van de bouwmeesters Jaminé. Zijn bijdrage leverde waardevolle aanvullende historische en genealogische informatie voor deze publicatie. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)