Johan Struye bundelt in dit boek kritische beschouwingen over de Belgische architectuur, woningbouw en stedenbouw. Vanuit de traditionele pastorie als voorbeeld van een leefbare woning onderzoekt hij hoe architectuur en wooncultuur onder druk kwamen te staan door projectontwikkeling, economische belangen, bureaucratische regels en veranderende woonidealen. Hij uit kritiek op de standaardisering van woningen, de opkomst van de fermette als nostalgisch bouwtype en de groeiende kloof tussen architectonische vormgeving en het dagelijkse leven van bewoners. Het boek behandelt ook de relatie tussen architectuur, persoonlijke smaak en de inrichting van de woning, en vormt een tijdsdocument over de discussies rond bouwen en wonen in België tijdens de jaren zeventig. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)